OZE i budownictwo pasywne

Energia która powstaje dzięki wykorzystaniu naturalnych procesów zachodzących w przyrodzie nazywana jest odnawialną, gdyż charakteryzuje ją powtarzalność, odnawianie zasobów w krótkim okresie oraz (przynajmniej teoretyczna) niewyczerpalność. Ze względu na te właściwości odnawialne źródła energii (w skrócie OZE) stanowią przeciwieństwo źródeł nieodnawialnych (paliw kopalnych, kopalin) takich jak ropa naftowa, gaz ziemny, węgiel kamienny i brunatny. Do OZE zaliczamy:

  • promieniowanie słoneczne;
  • wiatr;
  • wodę: najczęściej jest to płynąca rzeka, ale także morze (energia falowania, pływów, prądów morskich), a nawet... opady deszczu;
  • geotermię;
  • biomasę (z uwzględnieniem biogazu i biopaliw ciekłych).

Energię natury wykorzystywano już w zamierzchłych czasach w zastępstwie siły mięśni ludzi i zwierząt do napędu kół młyńskich, wiatraków, łodzi żaglowych itp. Wykorzystanie energii ze źródeł odnawialnych jest w wielu przypadkach bardziej przyjazne i mniej szkodliwe dla środowiska naturalnego niż w przypadku uzyskiwania jej w procesach spalania kopalin, któremu towarzyszy emisja gazów cieplarnianych i innych substancji zanieczyszczających środowisko. Należy jednak pamiętać, że rozwój i wykorzystywanie technologii i instalacji służących pozyskiwaniu energii z OZE także wywiera ekologiczny (w tym klimatyczny) „ślad" na naszej planecie. Usiłując zaspokoić rosnące potrzeby ludzkości na energię warto jednak wybrać jak najmniejsze zło. 

W państwach nieposiadających własnych źródeł tradycyjnych surowców energetycznych, rozwój energetyki odnawialnej jest istotnym elementem polityki dywersyfikacji źródeł energii i zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego kraju. Dlatego też wiele rządów decyduje się na zastosowanie – mniej lub bardziej fortunnych i skutecznych – prawnych i finansowych systemów wsparcia, w postaci np. dopłat do wyprodukowanej czystej energii, by przyśpieszyć rozwój rynku i technologii, a przy okazji uniezależnić się od wahań dostaw i cen na rynkach paliw tradycyjnych. Co ciekawe, dotyczy to także wielu krajów będących tradycyjnie potentatami w eksporcie energetycznych surowców kopalnych (np. Arabia Saudyjska).

Zgodnie z danymi, globalne zapotrzebowanie na energię jest zaspokajane w 8.5% przez odnawialne źródła energii. Z tego 6.5% stanowi hydroenergetyka (elektrownie wodne). Dla Polski liczba ta wynosi 4%. Najbardziej zaawansowani – jak Norwegia – są w stanie prawie w całości (99%) pokryć ze źródeł OZE swoje zapotrzebowanie na energię elektryczną.

Korzystanie z dobrodziejstw energii odnawialnej wiąże się także z pewnymi kłopotami i kosztami. Instalacje i technologie służące do pozyskiwania i wykorzystywania energii z OZE są często bardzo kosztowne. Po drugie, większość źródeł charakteryzuje się niską stabilnością, cyklicznością i sezonowością produkcji. Jest to związane z występowaniem np. dnia i nocy (możliwość skorzystania z energii Słońca), pór roku (okresy wegetacji – cykl produkcji biomasy), nieregularnością i nieprzewidywalnością występowania zjawisk klimatycznych: zachmurzenia, rozkładu temperatur, frontów atmosferycznych i innych procesów mających wpływ na ilość, długotrwałość i intensywność nasłonecznienia, opadów, wiejących wiatrów itd. Utrudnia to planowanie (a co za tym idzie: kontraktowanie, obrót) dostaw, przesył energii itp.

 
 
 
Niniejszy materiał został opublikowany dzięki dofinansowaniu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Za jego treść odpowiada wyłącznie Narodowa Fundacja Ochrony Środowiska, Centrum UNEP/GRID-Warszawa.
Organizator
  • Partner
  • Partner
  • Partner
  • Partner
  • Partner
  • Partner
© Centrum UNEP/GRID-Warszawa 2017